Zdjęcie z nurkowania Andrieja na 192 metry, przygotowania do 212 metrów.

Andriej na dekompresji po 192 metrach

Nasi LUDZIE !!!

Wskazania komputerów Andrieja po nureczku poniżej dwustu.

Nurkowanie odbyło się bez liny upustowej jedynie przy wykorzystaniu wizualnej orientacji naprzeciwko miejsca za Blue Holem - Bells.
Specyfiką tego miejsca jest istnienie progu na głębokości 100 metrów, a moim celem było przestrzelenie tego progu na 100 metrach i dalsze zanurzenie, żeby poświęcić na to jak najmniej czasu i nie wpadać w zbędną dekompresję. Ten cel został prze mnie osiągnięty dzięki kilku wcześniejszym treningowym nurkowaniem bezpośrednio w okresie, poprzedzającym opisywane.
Po pomyślnym ominięciu progu, trafiłem pod nawis skalny, który przechodzi w stok Odczytałem głębokość na stoku, spojrzałem w toń i stok ostro opadał w dół. Pomyślałem, że nawet 250 metrów można zaliczyć bez problemu w tym miejscu. Przejrzystość wody była porównywalna do późnego zmierzchu, ale bez latarki światła było wystarczająco dużo.
Wszystkie gazy miałem przy sobie. Podczas wychodzenia i dekompresji, puste butle z travel-mixami oddałem wspomagającym mnie nurkowi - Dinie Artemczuk (obecnie Deco Procedures Diver, TDI).

Miałem następującą konfigurację gazu w butli:
• Mieszanina denna Tx 7/72 – aluminiowa butla 2 X12 litrów z manifoldem, zestaw nabity do 210 bar
• travel-mix nr 1 Tx 16/48 - 12 - litrowa butla do 210 bar
• travel-mix nr 2 Tx 35/16 - 6 - litrowa aluminiowa butla do 200 bar,

• Gazy dekompresyjne nr 1 EAN 63 – 12-litrowa aluminiowa butla do 200 bar
• Gaz dekompresyjny nr 2 EAN 67 – dwie 9-litrowe butle do 200
• Tlen - 6 - litrowa aluminiowa butla do 110 bar
• Dodatkowo używałem 6-litrowej aluminiowej butli z nitroxem 30 do podejścia na miejsce rozpoczęcia zanurzania z powierzchni, którą oddałem nurkowi asekuracyjnemu przed rozpoczęciem docelowego zanurzenia.
Wykorzystywany sprzęt:
• BCD - 2 - workowe skrzydło OMS, 60 lbs na aluminiowej płycie OMS.
• Automaty - Scubapro, zasadnicze MK25AF + D400/S600 (podczas nurkowania używałem D400), dodatkowe na stagach - MK2plus+R290, dodatkowe z czystością tlenową na stagach z tlenem i nitroxem.
• Manometry - Scubapro compact, jeden z manometrów na krótkim wężu OMS, zamontowane bezpośrednio do portu wysokiego ciśnienia pierwszego portu.
• Skafander - indywidualna krój firmy AQUAMARINA, 5 mm neopren+ 5mm docieplacz+ kaptur .
• Płetwy - Technisub Idea3?
• Komputery - trzy komputery VR3, jeden - v2.1CXR, dwa - v3.03aC, założenie konserwatyzmu 0.

Profil nurkowania (na podstawie faktycznych zapisów komputera VR3)

Analiza profilu (wykorzystany program- Dive check).

Analiza nurkowania.

Z przedstawionej tabeli wynika, że w momencie przełączania gazów zbliżałem się do ryzyka kontrdyfuzji gazów, co jest zbieżne z moją metodą doboru gazów. Sens w tym, że przy krótkich ekspozycjach dennych, dopuszczam kontrdyfuzję azotu, lecz utrzymuje go w przedziale, nie większym, niż 1,5 raza.
W środkowej fazie wynurzenia, Dive Check wskazuje na ryzyko DSC, co według moich własnych odczuć, było zgodne ze stanem faktycznym (odczuwałem pewien dyskomfort w stawie łokciowym, który ustał po przystanku na 20 metrze (ten przystanek jest dobrze widoczny na wykresie nurkowania). Na podstawie analizy można śmiało wywnioskować celowość wprowadzenia dodatkowych przystanków w tej fazie nurkowania (lub wolniejszej prędkości wynurzania) Dany problem jest słabym punktem algorytmu dekompresji VR3, który bez szczególnej uwagi opracowuje tę fazę nurkowania. Innymi słowy dopuszcza ryzyko wystąpienia DCS, dekompresja w płytszej części nie kłóciła się z analizą Dive Chek.

Porównanie profilu VR3 z rekomendowanym profilem Dive Check

Tu widać wszystko to o czym wspominałem wcześniej – różnice pomiędzy profilem na początku i średniej fazy dekompresji.

Przygotowanie nurkowania
Wstępny plan. Kalkulacja zakładanego profilu była wykonana przy wykorzystaniu programu Pro Planner ? V-Planner. Ocena niezbędnej ilości gazów była skalkulowana przy pomocy powyższych programów, jak i empirycznie, na podstawie poprzednich doświadczeń, w szczególności nurkowania na 192 metry. Dobór gazów opierał się na moim osobistym doświadczeniu i metodyce, dopuszczającej kontrdyfuzję azotu w przedziałach nie większych niż 1,5 raza.
Ekipa wspomagająca. Osobiście nie jestem zwolennikiem dużych grup supportujących, ze względu na ich kompletną nieprzydatność i brak możliwości udzielenia pomocy w krytycznej sytuacji. Niestety jest to poparte wieloma moimi obserwacjami. Dlatego pod wodą, zabezpieczał mnie jedynie jeden nurek, którego zadaniem było zabezpieczać mnie w awaryjny zapas deco gazu i zaalarmować „powierzchnię” w przypadku wystąpienia problemu. Na brzegu w samochodzie miałem awaryjny zapas tlenu, gotowy do dostarczenia pod wodę w przypadku problemów.
Na koniec chciałbym napisać że fizyczne odczucia po nurkowaniu były rewelacyjne. Czułem się bardzo dobrze i nie odczuwałem żadnych oznak DCS.

Andrei Chistyakov
AdvTx Instructor TDI, Instructor PADI
www.diverclub.ru

tłumaczenie - Andrzej Gołka